خواستم تو را در يك جمله خلاصه كنم

 

بهترين جمله اي كه توانستم برايت  در اين لحظه پيدا كنم

 

اين بود

 

تو هماني كه ، دلم با اين كوچكيش ، يك دنيا برايت تنگ شده است

 

 

 

 

 

 

اگه دلم تنگ ميشه خيلي برات منو ببخش

 

اگه نگام گم ميشه تو شهر چشات منو ببخش

 

 

باز غرق تو شده ام ، غرق زيبايي تو ، غرق نبودن تو

 

باز دلم تنگ شده ، باز هواي تو را كرده ام

 

 پوسخندي رو لبانم نشسته

 

نمي دونم ، چرا وقتي كه لحظه اي به لحظات نبودنت اضافه ميشه

 

دلم بيشتر هوايت را مي كند

 

بيشتر دوستت مي دارم

 

بيشتر احساس تنهايي ميكنم

 

عجب خلوتيه ، عجب لحظاتيه

 

كافيه كه چشمات رو تصور كنم

 

زيبايي ، كه نمي توان آن را توصيف كرد

 

حتي كشيدن تصويري از آن چشمان زيبايت ، برايم شادي آور است

 

چشمانى كه تمامي زيبا ييهاى دنياها در پشتشان نهفته بودند

 

دوست دارم تو اين لحظه با هر پلك زدنم

 

بغض آسمون هم با من بتركه

 

اونم ، مث چشاي پر اشك من ، بباره

 

اشكهايي كه براي گذشته است

 

اشكهايي كه به خاطر زيبا ييهايت  هستن

 

خوبيهاييت  ....

 

دوست داشتني تر بودي ، از همه چيز و از همه كس

 

باز هم هستي ...

 

ولي افسوس ... افسوس كه دوري ... دور

 

دوريت رو ... بهتر ميدوني ، كه هيچ موقع نتونستم تحمل كنم

 

بعضي موقعها آرزو ميكنم ، كاش تو اين لحظات ميتونستي ....

 

ميتونستي منو با اين حالت ببيني ....

 

تنهاييم را از نزديك احساس كني

 

دوريت و نبودنت را از نزديك لمس كني

 

اما ...

 

 

 

 

 

به چشمهاى خودت قسم ، ديگه بهت نمي رسم

 

وصال تو خياليه ... واى كه دلم چه حاليه